20 september 2018

Christine als stadsecoloog #2

Twee Primaten zijn begonnen aan een persoonlijk duurzaamheidsproject.  Christine Wortmann en Esmeralda Hemelaar willen zo de wereld een klein (of een groot!) beetje beter en duurzamer maken. Vandaag het tweede bericht van Christine! Lees hier nog eens terug waarover deze projecten zullen gaan.

Ik zag eens een wilde gans..

Nietsvermoedend liep ik pas ‘s avonds mijn gebruikelijke blokje om, toen ik opeens oog in oog stond met deze verrassende stadsgasten. Bij mij om de hoek was een groep enorme ganzen neergestreken op de groene kade. Op het eerste gezicht verrassend, want dit soort uitzicht verwacht ik als ik in het weekend ga vogelen in de polder, maar niet vóór mijn huis dat midden in het centrum van Utrecht staat. Maar niets is minder waar.

Als ik snel doorloop (boze ganzen kun je beter mijden) kom ik er achter dat dit geen toeval is: de kade waarop ze zijn geland is een natuurvriendelijke oever. Aha! Daarvoor hoef ik dus ook niet meer de stad uit. Maar het verhaal wordt nog sterker. Deze kade blijkt onderdeel te zijn van een heuse ijsvogelroute. Zelfs om ijsvogels te spotten is het dus niet meer nodig om met laarzen en al dauwtrappend de polder in te trekken!

De stad als natuurgebied?

Wat dit voorbeeld laat zien, is dat met een paar simpele maatregelen, zoals het aanleggen van een natuurvriendelijke oever, ecologisch maaibeheer en zelfbeheer van bewoners, de stad een prima leefomgeving kan zijn voor zeldzame en minder zeldzame natuur. Vaak worden de gebouwde omgeving en de natuur gezien als vijanden van elkaar, maar de stad biedt juist veel kansen: langs het water, op gevels en daken, op de stoep, een kleine postzegel van vrije ruimte: al deze plekken bieden mogelijkheden voor groen en biodiversiteit.

Een mooi voorbeeld is het ‘tiny forrest’. In Utrecht springen deze minibossen inmiddels overal uit de grond. Een tiny forrest is een dichtbegroeid, inheems bos ter grootte van een tennisbaan. Naast dat het biodiversiteit stimuleert, werkt een tiny forrest ook nog eens verkoelend en neemt het fijnstof op. Ook fijn voor ons mensen die in de stad leven. Ik word er in ieder geval blij van!

Blije natuur, blije mensen

Al dat groen is dus ook goed voor ons mensen. Zo biedt een tiny forrest een plek om elkaar te ontmoeten en te relaxen. Het is aangetoond dat meer natuur in de buurt kan zorgen voor minder stress en -gerelateerde klachten. Een ander mooi voorbeeld van de sociale dimensie van groen is zelfbeheer. Zo worden in mijn straat de perkjes rondom de bomen beheerd door bewoners. Het resultaat: geen perkjes vol met troep en hondepoep, maar een gezellige bloemenzee als je de straat in fietst. Samen met onze buren bepalen we zo zelf hoe onze stoep er uit ziet. Daarnaast heb ik net als veel van mijn buren een geveltuin gebouwd: in mijn geval van fruitkistjes die dienst doen als bloembakken.

Mijn ambitie is om al deze goede voorbeelden ook als maatregel geïmplementeerd te krijgen in de projecten waar ik bij betrokken ben. Meer weten of op zoek naar meer maatregelen voor groen in de gebouwde omgeving? Ik denk graag mee!

(Als je me zoekt, ik zit vanaf nu met verrekijker klaar om die ijsvogel te spotten)